vrijdag 20 mei 2016

Terug bij AF...

Precies hoe ik mij nu voel!!!

Ik ben WEER thuis, op ziekenkas, ik voel me zo verloren!!

Hier een paar woorden met uitleg;

fybroland: ik ben weer terug van eigenlijk niet WEG te zijn geweest! De opstoot was niet over, maar ik voelde de DRUK van buiten af { vrouw lief, baas, werk en mezelf} om toch te gaan werken, de domste zet die ik had kunnen doen, want mijn lichaam laat mij hopeloos in de steek.
2.5 dagen heb ik het volgehouden. 2.5 dagen van pijn, frustratie, verlangen, werken, druk, boosheid, manken, pijnstillers en HOOP!!

pijn: 2.5 dagen pijn gehad, de eerste dag goed te doen en hield ik het goed vol, trots was ik, ik deed het toch maar weer. Wel moe en meteen slapen na het werk, om half elf lag ik er in.
De volgende morgen verschieten vrouw lief en ik van de zwakte in mijn benen, ik kon mezelf niet dragen, ik zakte er letterlijk doorheen. Ik gaf niet op en reed vrouw lief naar het werk en ging terug slapen. Ik kon beter, maar mankend lopen dien dag. Soms liep ik weer goed, dan weer slecht, maar er niet meer door gezakt en de dag met 4 pijnstillers volgehouden, pijn in de rug, spanningen in de benen, de pijn in de benen negerend deed ik door. Ik deed mijn werk!! Maar gisteren was ik OP!! Lopen ging niet meer, manken was wat ik deed en ik ging werken, moe, vol met pijn en 6 pijnstillers op veel te korte tijd. De bazen maken zich zorgen en met een omweg zeggen ze dat ik eigenlijk niet op mijn plaats ben op het werk!! Nog geen uur later zak ik door mijn benen, ik geef OP!! Ik kan niet meer!!! ik heb GEFAALD!!
Vrouw lief komt mij halen, maar is zo lief niet, ze heeft het er moeilijk mee, bang dat ik mijn JOB verlies... ze doet een heel woordverhaal en ik kan het niet aan, de boosheid in haar stem maakt mij compleet van slag en ik zak door mijn benen van de stress, ze verschiet en wordt nog bozer. Maar nu van bezorgdheid, ze weet niet hoe er mee om te gaan. Ze is een denker. En ik weet dat, als ik begin te huilen stopt ze en wordt ze rustig. Niet veel later probeert ze mij aan het lachen te krijgen via spelen met rai, haar manier van SORRY zeggen. Van haar bezorgdheid uiten!
Ik maak een afspraak voor vandaag bij de dokter, om half drie, want vrouw lief wilt mee. Er moeten verdere onderzoeken gedaan worden, zo kan ik niet door blijven sukkelen. Want ja, dan raak ik mijn BAAN en vast inkomen wel kwijt. Ik maak me zorgen!!

frustratie: dit is zo frustrerend, ik wil wel maar het gaat niet. Mijn lichaam laat mij in de steek heb ik het gevoel. Waar moet ik voor kiezen? Gezondheid of werken? Wat is dat frustrerend! We hebben juist verbouwd, zonder een tweede baan kunnen wij dit leven niet volhouden!!! Frustraties volop!
Ook dat ik mijn ziekte niet aankan zoals anders frustreerd mij ENORM!


Verlangen: het klinkt misschien tegenstrijdig, maar ik verlang naar RUST, naar rust in de benen, even niet lopen, niet dat ik wil opgeven, maar gewoon even rust en nog meer dan dat VERLANG ik naar BEGRIP!!!

Werken; zoals ik gisteren al tegen mijn hogere baas zei, ik werk GRAAG! ECHT!! maar ik kan gewoon niet meer, ik wil mijn job absoluut niet kwijt, maar van beide kanten zagen en wisten we dat dit niet vol te houden was. Zou ik mijn baan kwijt raken zouden we niet direct in de problemen geraken, maar ik zou het wel erg vinden!!!

Druk: daarmee bedoel ik de druk die ik voel om te presteren, om GEWOON te doen!! Vooral via vrouw lief, ik wil dat ze TROTS is op me { waarom kan ik niet echt uitleggen} en ik wil ook geen OPGEVER zijn. De druk van buitenaf is een zware last, een hele zware last!!

Boosheid: ik ben echt kwaad op mezelf, dat ik mezelf zo snel heb laten kennen. Wat indirect de ziekte verergerd natuurlijk! Want stress is nooit goed en ik ben ook boos op mijn vrouw omdat ze zo tekeer kan gaan tegen me, mij niet begrijpend. Maar aan de andere kant ben ik gewoon boos op de ziekte!!!

Manken en pijnstilling: om niet te manken van de pijn neem ik veel te veel pijnstilling. Maar doe ik het niet is de pijn in de benen en rug/schouder zo erg dat ik niets vol hou, en nog erger ga manken. Het manken is iets van de laatste tijd. Voorheen had ik dat zo niet? Ik heb ook continu dat ik mijn benen aanspan, en ik voel dat, maar kan het niet tegen houden, en dit verergerd de pijn, waardoor ik dus weer meer ga manken, en meer pijnstilling neem. Ik zit op het moment precies in een spiraal waar ik niet uitgeraak.

HOOP: en toch blijf ik hopen op een leven dat ik aan kan.... want er zijn altijd ergere dingen die je kunnen overkomen en innerlijk weet ik dat...




Geen opmerkingen:

Een reactie posten